Reacties

“Als je weet dat je kindje na de geboorte direct zal sterven,mag je de zwangerschap afbreken”


Gynaecoloog oordeelde dat mijn zwangerschap bij elf weken was beëindigd. Het vruchtje zei hij is ” zo pat als een blader” en móest ik een afspraak maken. Heb ik niet gedaan , ipv heb ik 9 dagen medicijnen geslikt om het los te laten komen. 6 maanden later een kern gezonde dochter. Wonderen bestaan dank aan God de Heere


afstand blijven. Echt voor de moeder ook het allerbeste.


God bepaalt de tijd van sterven. Het leven door Hem geschapen is van Hem.


Als het zo is dat het kindje na de geboorte sterft dan is dat niet onze keuze maar Gods wil. Wij moeten van het leven afblijven. Er is een uur om geboren te worden en een uur om te sterven. dit is niet in onze handen om dat dan voortijdig af te breken.
Job heeft gezegd de Heere heeft gegeven en de Heere heeft genomen. Denk dat er (hoe moeilijk ook) daar alleen troost uit geschonken kan worden. Dit kan niet gezegd worden als een mens het stervensuur bepaald.
Sterke de Heere de mensen die dit mee hebben gemaakt of voor een beslissing staan.


Uit eigen ervaring : Van onze dochter werd gezegd dat zij na de geboorte direct zou overlijden.
God beschikte anders, prijs Hem, en zij werd o wonder, gezond geboren..
Inmiddels is zij onlangs moeder geworden van een kerngezonde zoon.
Gelukkig hadden wij vertrouwen in de Heer.Wij legden het lot van onze dochter in Zijn handen.
Als wij indertijd hadden besloten om de zwangerschap af te breken, zoals geadviseerd door “deskundigen” gynaecoloog en artsen, dan was alle vreugde die wij aan haar beleefden en dagelijks beleven en dus ook aan ons kleinkind onthouden.


Kinderoffers (abortussen) zijn de (moderne) occulte afgodsdiensten! Vergeef hen Heer, ze weten niet wat ze doen.


Ik ben het hiermee oneens – ook leven dat op korte termijn zal eindigen is van God gegeven en mag daarom niet zomaar door ons beëindigd worden. Ik kan me wel voorstellen dat mensen een uitzondering willen maken als het leven van de moeder in gevaar komt door de zwangerschap; als je weet dat het kindje de geboorte niet lang zal overleven en de moeder loopt gevaar door de zwangerschap langer te laten duren kan ik me voorstellen dat het beter is om de zwangerschap te beëindigen, maar dat lijkt me een supermoeilijke beslissing.


Wie zijn wij om in te grijpen? Dat Gods wil mag geschieden!


Oneens.

Hoewel het een heel teer onderwerp is vind ik het belangrijk hier duidelijk stelling in te nemen.
De stelling geeft zelf het antwoord al: ‘ALS’ je weet..
Dit weet je namelijk nooit totdat je het bewaarheid ziet. De medische wereld kan veel onderzoeken, maar beeldvormend onderzoek is niet altijd 100% betrouwbaar. Artsen kunnen wel een verwachting uitspreken van hoe het zal gaan, maar zijn geen profeet. God is vrijmachtig in Zijn handelen. Te vaak is al gebleken dat de artsen een lage/geen levensverwachting van een kind hadden terwijl het na de geboorte toch in leven blijft en een (zogezegd) goede kwaliteit van leven ervaart!

Daarenboven: Het leven is van God. Dat mag een mens niet actief beëindigen.


Voor de ouders, kinderen en andere naaste familie, is dit een niet te missen mogelijkheid om lief en leed te delen zodat de verwerking van het verdriet goede kansen krijgt. Hoe meer openheid, des te beter.


niemand weet zijn sterfdag. ook van een ongeboren kind kun je dat niet zeker weten. abortus provocatus is en blijft moord.


Ik zie geen enkele reden waarom deze situatie anders is dan een andere zwangerschap. Dan is mijn mening dat wij de weg van onze Heere moeten gaan. En wie weet welke wonderen er nog gebeuren.


Leven door God gegeven zo schitterend in de moederschoot geweven,hoe kwetsbaar en teer,kijk naar de echo en zie je kleine kindje, het beweegt en het leeft! Hoe durf je als mens zo je medemens te vermoorden? Heb het lief en koester het,de Heer zal je zegenen.


niemand weet zijn sterfdag. ook van een ongeboren kind kun je dat niet zeker weten. abortus provocatus is en blijft moord.


Er kan altijd een wonder gebeuren.
Afbreken van zwangerschap, om welke reden dan ook, is niet wat God wil.


Beter lijden dan zondigen, het is een lastige stelling, maar we weten niet of God het in dit geval goed vindt en of de vrouw een levenslang schuldgevoel over houdt aan de abortus. In dit trieste geval zelfs lijkt mij dat de abortus alsnog hetzelfde is als alle andere abortussen: het vermoorden van een weerloos kind in de baarmoeder. Het klinkt zwartwit, maar hier dient wel rekening mee gehouden te worden. Als je voor bent, bij deze stelling, praat je dit feit goed…


De wereld zegt ‘niet levensvatbaar’ God zegt. Voor Mij is niets onmogelijk. Ik ken een prachtig kind, dat de ouders grote vreugde geeft, zingt en danst voor de Heer. Voor de geboorte werd er gezegd dat ze niet zou kunnen leven, te grote hartafwijking. Door te geloven in de waarheid van Gods woord, gebed van genezing,.. is dit kind nu leven en vreugde. Wie echt met de Heer leeft,.. Mag weten gedragen te zijn, in welke omstandigheid ook. In gebed mogen en moeten wij (christenen) ons uitstrekken naar leven en genezing.


Ik zou toch de zwangerschap uit willen dragen en het in Gods handen leggen. Want God gaat over leven en dood, Hoe moeilijk, verdrietig en pijnlijk ook. En door gebed kan er ook een wonder gebeuren.


Ieder leven is door God gegeven.
We moeten met onze handen ervan af blijven.


Persoonlijk zou ik het niet doen, maar als je niet in zo’n situatie zit is het makkelijker antwoorden. Bovendien zou ik er nooit een regel van willen maken waaraan iedereen zich moet houden. Iedereen staat er anders in en wie ben ik om een ander te veroordelen om de moeilijke beslissing de ze nemen.


Pertinent op tegen. De Heere geeft en neemt als het Zijn tijd is. De mens bepaalt niet de tijd van het leven. Overigens op deze stelling al veel te veel wonderen gehoord. Doktoren die zeiden dat het niet levensvatbaar was en daarin niet gelijk hadden….


Wij mensen mogen niet over leven of dood bepalen of handelen. Bovendien weet je nooit zeker of je kindje meteen sterft. Het is wel eens meer dan 1 keer voor gekomen dat de artsen en totaal mis hadden met de diagnose. En het allerbelangrijkste, God doet nog steeds wonderen!
Maar het blijft hoe dan ook een lastige keuze/beslissing.


Het gebeurt te vaak dat de diagnose toch mee mag vallen. Dat het kindje toch levensvatbaar blijkt te zijn. En een zwangerschap afbreken gaat altijd recht tegen Gods gegeven natuurwetten in. Het is slecht voor het lichaam van de moeder en het kindje wordt vermoord. In dit geval kan er ook een geest van dood komen in de moeder. Bij een abortus wordt het kindje uit elkaar gerukt. Wat een angst en pijn voor zo’n weerloos kindje. Dan beter te sterven in liefdevolle armen voor een rustig heengaan naar God.


Het is een kwestie van een goed principe


Op het moment dat je het afbreekt, ontneem je God de kans om herstel uit te voeren, naast dat een arts er mogelijk naast kan zitten met z’n diagnose, geloven wij in een God die wonderen doet. Een getuigenis die ik al vaker heb gehoord.

Een zwangere vrouw die het advies kreeg abortus te plegen omdat het kind het niet zou overleven, maar diegene staat nu te getuigen dat God hem adem heeft ingeblazen


Het leven is door God gegeven. Je dood dan een nieuw leven, dat is gelijk aan moord. Binnen of buiten de baarmoeder, beide is moord.


Wij, mensen kunnen niets met zekerheid zeggen. Onnoemelijk veel voorbeelden van bijzondere situaties. Vertrouwen op de G-d van Leven, maakt de mens sterker op het levenspad, wat er ook gebeuren gaat.


Wij kunnen nooit 100% zeker weten of een kindje direct na de geboorte zal sterven. Alleen de Drie-enige God gaat over leven en dood (al denken vele mensen daar anders over).


God bepaalt de tijden van worden en gaan. En hoe vaak hebben artsen het niet fout gehad? Geen naïeve hoop in stand houden, maar wel geloven in de God van wonderen en Zijn wijze besluit. Het afscheid nemen op de natuurlijke wijze, van geboren worden en dan natuurlijk sterven in plaats van onnatuurlijk, is psychisch ook beter voor de moeder dan het af laten breken en het altijd in onzekerheid leven van….


Het is doden en door God verboden wij moeten niet in Zijn voorzienigheid ingrijpen artsen hebben het wel eens mis


Men weet zoiets nooit zeker. Niet eerder dan het kindje geboren is.
Een voorbeeld van een bekende.
Het was hen ook aangezegd en moesten de begrafenis regelen.
Nu is hij ik dacht van tien jaar.

Geen naam erbij.


Je mag vanuit Gods Woord Nooit een zwangerschap afbreken dit betekent al dat je een moordenaar bent. En dat je het niet eens bent wat Hij wil. Als je het wel doet, wil je zelf alles in de hand houden en dat kan niet en mag niet. De Heere bestuurd alle dingen en ziet ook alles, vandaar mag dit dus Niet.


je weet nooit hoe de zwangerschap verder verloopt, wonderen kunnen altijd gebeuren. Heb wel eens gehoord van een echtpaar dat de “handicap”na de bevalling toch acceptabel vond voor het kindje. Met veel liefde hebben ze het opgevoed!


Wie weet zeker dat iemand op een bepaalde tijd zal sterven? Is het niet Gods beslissing , op Zijn tijd en Zijn wijze?


we moeten ons leven voor en/of na de geboorte in Gods hand laten,
Hij (God) is vrij om te doen wat Hij wil met ons en met het ongeboren kind in de moederschoot


Het is doden en door God verboden wij moeten niet in Zijn voorzienigheid ingrijpen artsen hebben het wel eens mis


Niemand weet, of je kindje na de geboorte zal sterven…dat weet God alleen. Hij kan wonderen doen en Hij gaat alleen over dood en leven.


Hoe weet je 100% zeker dat de baby zal sterven?


Geen arts weet 100 % zeker of een kindje na de geboorte zal sterven. In mijn praktijk als christelijk levensbegeleider ben ik helaas al een paar keer geconfronteerd met de ‘ doortijding’. van een arts: ” uw kindje zal direct na de geboorte sterven, u kunt beter nu voor een abortus kiezen!” De ouders waren wanhopig en kregen ook vanuit de directe familie geen steun: ” doe nu maar wat de arts zegt, hij weet het toch en kan inschatten wat er gaat gebeuren.” en ” Waarom doen jullie jezelf dit leed aan, zoveel weken je kindje dragen en weten dat je het niet mag behouden”.
Twee keer kwam het kindje ter wereld en twee keer was het vrijwel volledig gezond! Het schuldgevoel van de ouders na de bevalling, het ‘ stel je voor dat we naar de arts geluisterd hadden!’
Helaas ook een keer had de arts gelijk, maar de wondermooie momenten na de bevalling, totdat het kindje thuis gehaald werd door de Vader: de ouders en andere familieleden gaven aan dat ze deze contact met hun kindje, deze intieme momenten niet hadden willen missen. Het kindje kreeg een naam, het mocht er zijn, deel van het gezin worden.
Wat ontbreekt in onze maatschappij zijn mensen die meelopen met een echtpaar dat wordt geconfronteerd met deze boodschap van een arts, met de reactie van de familie – die hen steun geeft dat de beslissing die zij nemen goed is! Ik mag dat gelukkig af en toe doen en, hoe zwaar het ook is, ik zou het niet willen missen!


Zo kun je je kindje tot het laatst een geborgen en liefdevol gevoel geven in de moederschoot.


Nee, je mag het leven nooit afbreken. A: dat is niet aan ons om te bepalen. B: je weet nooit zeker dat een kindje overlijdt na de geboorte, we hebben immers een God van wonderen!


Het leven is niet ons eigendom maar Gods eigendom. Hij geeft en neemt het leven !!!


Zolang het kind leeft, leeft het en is het beschermenswaardig. Het is niet aan mensen om daar vervroegd een einde aan te maken. En hoe zeker weet je dat het kind het na de geboorte niet zal overleven?


het leven ligt in Gods hand en niet in de onze
die bepaald wanneer het stop
een arts doet een voorspelling meer niet


Of het kindje direct zal sterven is een medische constatering.
Wonderen gebeuren nog altijd.
Het is niet aan de mens gegeven het leven te beëindigen
Het wonder bij mijn pleegdochter staat nog op m’n netvlies geschreven
Een hele zwangerschap die kansloos leek.
Maar toch een gezonde dochter..


Dit gaat over zulke moeilijke omstandigheden! Mijn gevoel neigt naar oneens. Maar eigenlijk durf ik hier niks over te zeggen.


Nóóit! Wij hebben NIETS te zeggen over een leven beëindigen! Wij moeten niet de Heer die gaat over leven en dood denken te kunnen passeren. Ook een staaltje van gebrek aan vertrouwen. Laat al die zaken aan Hèm! Dàt is geloof! Ook hebben we een Here God van wonderen. Wat voor de mens onmogelijk is of lijkt, is mogelijk voor onze Heer. Vergeet dat nooit!!!


Ieder mag natuurlijk voor zichzelf beslissen. En ik snap het dat iemand de zwangerschap af wil breken wanneer het kindje niet levensvatbaar is. Maar ik zou zelf waarschijnlijk de zwangerschap uitdragen en de natuur z’n gang laten gaan.


Oneens tenzij de zwangerschap de gezondheid van de moeder ernstig bedreigd zodat het een risico is voor het leven van de moeder.


Ik zou een moeder niet willen veroordelen wanneer ze met zo’n perspectief de zwangerschap zou afbreken. Toch zou ik adviseren om het niet te doen. Dat is beter voor het lichaam van de moeder, beter voor haar psychische gesteldheid en beter voor de relatie met de vader: Ze geeft haar lichaam de kans om te volvoeren waar het op ingesteld is. Ze kan de hele zwangerschap genieten van het leven dat nog in haar is. Ze kan op een natuurlijke wijze afscheid nemen. Ze kan het kindje, samen met de vader, in de armen nemen, een naam geven, knuffelen. Mocht het overlijden, dan kunnen ze beter hun verdriet delen en elkaar troosten: gedeelde smart is halve smart. Bovendien is het zo vaak gebeurd dat een kindje (vrijwel) gezond ter wereld kwam na een ernstige diagnose. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.


Wij hebben het leven niet in eigen hand en kunnen nooit verder kijken dan dit ogenblik. Vandaag leven wij en morgen kunnen we sterven. Morgen denken wij te moeten sterven en leven wij door Gods genade.


Je weet nooit zeker of een kindje al dan niet levend ter wereld komt. We mogen niet vroegtijdig een zwangerschap af breken. Leven en dood zijn in Gods hand.


De HEERE gaat over leven en dood en niet de mens.


Onze tijden zijn in Gods Hand!


In mijn naaste omgeving is gezegd dat een zwangerschap beter beëindigd kon worden omdat het kindje zwaar gehandicapt zou zijn en waarschijnlijk niet lang zou leven. De moeder heeft toen geweigerd en haar kindje geboren laten worden. Mijn nichtje is nu een gezonde jongedame van 20 jaar. Mijn mening is en blijft dus dat een arts er niet juist over kan oordelen en mijn keuze nooit zou zijn om de zwangerschap te beëindigen. Mensen blijven mensen en die kunnen het mis hebben.


Als het kindje nog leeft, zou het abortus zijn.


God regeert en niet wij als mens!
Als door een wonder zijn wij trotse ouders van 2 kinderen, hoewel wij er graag voor meer hadden willen zorgen.
Wie weet hebben, volgens de stelling, de artsen het wel verkeerd ingeschat (wat echt niet de eerste keer zal zijn). Draag het dan gewoon 9 maanden, dan heb je in ieder geval gedaan wat je kunt.


Wij beslissen niet over leven en dood!


Wij zijn het eigendom van de Heere. Hij bepaalt wanneer wij leven en wanneer wij sterven. Het gaat om Zijn eer.


Alleen de Heere geeft nieuw leven en alleen de Heere neemt leven af.
Laten we dicht bij de bijbel blijven, hoe ,,kundig ,, de mens ook wordt.


Ik ben het hier niet mee eens.
Elk kindje korte of “lange” levensduur heeft recht op het leven, en om de liefde van zijn of haar ouders te mogen voelen en te ervaren. Een kindje is een Gods geschenk en daar moet men dankbaar voor zijn, hoe hard zijn wegen soms ook zijn.
God geeft de mens wat ze aankunnen.


Hoewel dit een hele gevoelige kwestie is, ben ik inmiddels wel van mening dat ik dit niet te verantwoorden vindt. Ik vind dat ik in geen enkel geval het recht heb om te beslissen over andermans leven.


Maar hoe weet je dat?? Niemand behalve onze Schepper weet ons stervensuur. Die weet ook wat wij kunnen dragen. Ook al lijken omstandigheden uitzichtloos. Nooit een zwangerschap afbreken mits de moeder in de gevaar komt. Je weet niet of je ooit nog weer zwanger wordt.


Alleen als het leven van de moeder in gevaar is.


Allen God weet wanneer een mens geboren wordt en wanneer een mens zal sterven, daar mogen en kunnen wij als mensen niets over speculeren, hoe kundig wij ook zijn.
Het ligt alles in Zijn handen.


Afbreken van een zwangerschap is altijd in strijd met het gebod ‘Gij zult niet doden”. Bovendien, hoe zeker is het dat een kindje na de geboorte direct zal sterven. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Mensen kunnen altijd falen en dus tot een verkeerd oordeel komen.


gij zult niet doden en dat zegt genoeg


Zeker weten is beperkt en God is groot.


Het leven is in Gods handen. Hij bestuurt het. Hij kan wonderen doen en ervoor zorgen dat het kindje wel blijft leven. We kunnen zoiets nooit zelf beslissen. Ook als het kindje inderdaad uiteindelijk zal sterven mogen wij het niet doden.


Het is ongetwijfeld ongelooflijk moeilijk wanneer je hier mee te maken hebt of krijgt. Toch is leven geven en nemen niet in onze handen. Het blijft je kindje. Ook als het niet levensvatbaar wordt verklaard.


Wij gaan niet over dood of leven, en de uitkomst van de voorspelling is ook nog weleens verkeerd


God alleen bepaald het tijdstip van geboorte en sterven, ik vind dat je daarin niet in mag grijpen.
Het zal best moeilijk en verdrietig zijn als je zwanger bent en je weet dat het kindje dat je draagt niet kan blijven leven, maar ik denk dat als je zou ingrijpen je dan je leven lang met een schuld gevoel zou blijven zitten.


Een kindje mag nooit zomaar afgebroken worden ook als de moeder het weet dat ze deze dood ter wereld laat komen. Want het kindje heeft geleefd en heeft daarna dan alle beschermwaardig mogelijkheid om afscheid van het kindje te nemen. Met een naam en ook om deze te begraven en of te cremeren op een katholiek kerkhof. Het kindje is in Gods hand en heeft liefde van de beide ouders ontvangen.
Sterkte voor de moeder en de vader om het verlies een plaats te geven.


God beslist over leven en dood. En je kunt ook van te voren nooit weten of je kind direct na de geboorte zal sterven.


Een kindergrafje is vele malen te verkiezen boven een plastic zak vol uiteengereten babydeeltjes. En tijdens de zwangerschap kun je de Heere bidden voor het eeuwig behoud van je kindje.


De God van hemel en aarde neemt het leven en niet wij .
Er zal meer vrede zijn , als wij het in Gods hand leggen .
Weet van een gezin die het kindje na de geboorte nog een paar dagen hebben kunnen koesteren , in deze situatie .


Geen mens kan dit weten,de Heere heeft al zo vaak wonderen gedaan,alleen Hij hoort hier over te beslissen en omdat Hij,ons mensen door en door kent,heeft Hij 3500jaar geleden al geproklameert;gij zult niet doden!!


Het is een leven, door onze Schepper gemaakt! Wanneer je het afbreekt zul je daar vast ontzettende spijt van krijgen. Nu kan je het nog bij je dragen, ervan ‘genieten’, het voelen. En je vast voorbereiden op wat komen gaat.. En je weet niet hoe het komt, misschien leeft het even, misschien is het nog even een warm bundeltje waarvan je dan in liefde afscheid kunt nemen. Momenten die je ondanks alle pijn en verdriet toch niet wilt missen.


Wanneer het kindje niet levensvatbaar is, zal het na de geboorte op Gods tijd overlijden. Wellicht mag je nog enkele uren van het kindje genieten. Bovendien mag je een volwassen, ongeneeslijk ziek persoon ook niet zomaar het leven ontnemen. Waarom zou je dat bij een ongeboren baby dan wel doen? En daarbij zijn er ook voldoende verhalen bekend waarbij de artsen het niet bij het juiste eind hadden. Ook daarom mag je niet op Gods beslissing vooruit lopen.


Als je weet dat je kindje zal sterven na de zwangerschap dan nog mag je niet ingrijpen om het zelf te doden. En wie zegt dat het kindje sterft na de geboorte? Er zijn kindertjes geboren die niet zouden blijven leven maar toch in leven bleven. Daar ken ik zelf een voorbeeld van.


Het icoontje van een weegschaal boven de stelling geeft het al aan. Dat gaat over beslissen, oordeel geven over leven of dood. Die keuze is niet aan ons. Alleen God kan hierover oordelen. God is de bedenker van alles maar we leven nu eenmaal in een gebroken wereld. Vol ziekte en pijn. Dat we door technologie eerder weten wat bepaalde gevolgen zijn maakt niet dat wij hierover mogen beslissen. Als je te horen krijgt dat je kanker hebt maak je ook geen einde aan je leven. Er is mijns inziens geen scheidslijn. Belangrijk hierin is om te blijven zien dat dit niet God is. Hij is alleen maar liefde en goed. Hoe lastig dat ook klinkt. Hij kan je helpen om deze moeilijke periode door te komen.


Het leven dat door God gegeven is mag je niet zelf afbreken.


Er werd ooit aan christenouders gezegd dat dit ongeboren kind zwaar geestelijk- en lichamelijk gehandicapt zou zijn, na de geboorte. De ouders kregen het advies (de zwangerschap was iets van 8 maanden ver ouzo) het kind weg te laten halen. En wat blijkt? Het meisje is kerngezond; ze leert alleen iets langzamer dan anderen.


Het leven is door God gemaakt. Hij geeft het leven en Hij neemt het. Mèt een bedoeling. Hij is het leven. Daar mogen wij, mensen, niet aankomen.


Hangt heel sterk van de situatie en de betreffende Zwangere af.
Als die situatie zo is moet er een mogelijkheid zijn.
Zorgvuldigheid is gewenst,


In de 10 geboden staat dat je niet mag doden. Hoe moeilijk dit ook is, denk ik dat het beter is om de natuur te laten bepalen wanneer het moment van overlijden daar is. Ik denk dat dit ook later de meeste emotionele rust geeft. De dood is definitief. Hoe moeilijk het ook is om daarna zonder gewenste baby verder te moeten leven. Bij God is troost te vinden en je mag altijd bidden voor je baby zolang het nog leeft.


Ik heb persoonlijk gelukkig geen ervaring met dit afschuwelijke scenario, maar heb het wel in mijn omgeving meegemaakt. Ik denk dat het voor de verwerking en het hetstel van de ouders (en ieder die van dichtbij betrokken is) beter is om door het hele proces van verwachten, afscheid nemen en rouwen heen te gaan. Als je je kindje voortijdig doodt, mis je dit (bijna onmenselijk zware, maar noodzakelijke!) verwerkings- en genezingsproces en moet je ook nog eens leven met het feit dat je actief betrokken bent geweest bij de dood van je eigen kindje …


Alle leven is in Gods hand, dit hebben wij heel persoonlijk ervaren
ook dat van een ongeboren kind dat mogelijk direkt zal sterven


God is groter dan wij ooit zullen zijn, dus wij kunnen het nooit met zekerheid zeggen dat het kind zal sterven !! Er gebeuren nog steeds mooie wonderen.


In mijn nabije omgeving is een kindje geboren, dat volgens de artsen niet lang zou leven wegens een hartdefect. Het meisje is pas na ruim twee jaar met een eenvoudige operatie genezen van het defect. Het ‘weten’ heeft de ouders en grootouders onnodig veel stress en zorgen gegeven. We denken alles te weten, maar dat is niet zo. De schepping is wonderlijk, niet te bevatten groots. Je zou als ouders niet voor deze keuze gesteld moeten worden. Het is een onmogelijke keuze.


Het komt niet zelden voor dat achteraf de situatie minder ernstig blijkt te zijn dan gedacht.
Maar daarbij vooral, ondanks het feit dat het door dit vooruitzicht een moeilijke zwangerschapsperiode zal kunnen zijn, geef je het kind de mogelijkheid om te groeien, zich te ontwikkelen.
Het is en blijft leven dat we niet voortijdig mogen ‘afsnijden’.
Het zal bij de verwerking voor de ouders trouwens een positieve uitwerking hebben als je het kindje in je armen hebt kunnen nemen en het eervol zult kunnen begraven als het inderdaad niet levensvatbaar zou zijn.


Lastige vraag, omdat mensen met een Gods besef en zonder Gods besef anders tegen de vraag aankijken.
Wel kan een arts het altijd mis hebben. Uit getuigenissen heb ik dat gehoord.
Betrek in een beslissing altijd de Here Jezus erbij.


Bij het afbreken van de zwangerschap beslissen wij over het leven van het kindje, maar dat is niet aan ons. De Heere bestuurt het leven en Hij is een machtige God! Als Hij het kindje direct Thuis wil halen is dat wel heel erg voor de ouders, maar het leven ligt in Zijn handen. En Hij is een God van wonderen. Zeker weten dat de baby direct na de geboorte zal overlijden doen we nooit, misschien schenkt Hij alsnog het leven!


Hoe verschrikkelijk moeilijk het ook is om een zwangerschap uit te dragen als je al weet dat je kindje gaat overlijden. Toch niet laten afbreken. Je hebt (na de geboorte) dan alles gegeven wat je kon, het kindje voelt dat misschien best wel. En zwangerschap afbreken lijkt me voor een vrucht uitermate stressvol!


Wie kan de inschatting van levensvatbaar echt maken?
En als je in een God van wonderen gelooft dan neem de beslissing voor een ander leven niet zelf maar laat je het aan Hem over.
Ik heb nu meer dan eens van dichtbij (familie en kerk) gezien dat een beoordeling mbt levensvatbaarheid van een kind onjuist is gebleken. (Deze kinderen bleken achteraf wel afwijking te hebben maar bleken zeer levensvatbaar en cognitief zelfs niet afwijkend).


In mijn tijd als kraamverpleegkundige heb ik mogen ervaren
Hoe waardevol de meeste moeders iedere moment met hun kindje koesteren , zelfs de hele moeilijke momenten…ook later lieten ze me vol trots de foto s zien van hun kostbare verloren schat…
Echter hier zijn ook uitzonderingen van, moeders die gewoon echt niet kunnen leven met het idee dat hun mooie lieve kindje
Ziek is en misschien pijn heeft en dat is voor hun ondraaglijk…..die kunnen het echt niet aan !

Het is hoe dan ook een zeer moeilijke beslissing zeker als iedereen zich ermee gaat bemoeien en er een mening over heeft….wees er alstublieft voor al deze moeders en vaders….
Vooral de vader zijn in deze situatie ongehoord , die kiezen ook vaak voor de veiligheid van de moeder…en er dan samen
uit kunnen komen, is zooo zwaar bovenop al het verdriet!


Wij hebben zo’n zwangerschap gehad 16 jaar geleden.
Als je bedenkt dat ook het leven in de moederschoot dan nog genadetijd van God krijgt, wie is een mens dan om dat in te korten!
Hierbij moet wel in acht genomen worden dat het leven van de moeder niet in gevaar komt.
Voor de moeder is het heel erg belangrijk om het hele proces op zo natuurlijk mogelijke wijze te laten verlopen.
Met name ook voor de verwerking na de geboorte, sterven en begrafenis.


Nee, want God kan ook wonderen doen en de artsen kunnen het ook helemaal mis hebben. Ook is het voor het lichaam van de vrouw niet goed om een zwangerschap af te breken.


Vreemde stelling. Je kunt nooit weten of een baby in de baarmoeder direct na de geboorte zal sterven. Dat heeft voor mij de praktijk bewezen. En ook al zou je dit wel weten dan is dit euthanasie zonder toestemming van de ongeborene.


Ik ben het oneens met de stelling. Ten eerste worden er ook in de medische wereld fouten gemaakt en komt het met enige regelmaat voor dat een kind dat het niet zou overleven het uiteindelijk toch overleeft. Daarnaast ga je met het uitvoeren van een abortus op de plaats van God staan. God is de Gebieder van het leven en daarom vind ik dat ook dat kind gewoon geboren moet worden.


Ook als ik weet dat mijn kindje zal sterven vlak voor of na de geboorte, dan nog wil ik dat het geboren wordt. Ook al ik weet dat God leven geeft en leven neemt omdat wij hier op de aarde leven, dan nog wil ik eerst mijn kindje zien. Het een naam geven en dan aan God teruggeven. En het dan een plekje geven in zijn TUINTJE, en wachten op de wederkomst van Christus.


Tenzij dat het leven van de moeder in gevaar is, is het niet aan ons om te besluiten over leven en dood.


Oneens. Als het kindje geboren is, en het blijkt mee te vallen en is levensvatbaar… dus laten leven!! Niet afbreken.


We mogen nooit zelf het leven beëindigen,ook niet in de moederschoot. De vraag is ook of je kindje wel sterft na de geboorte. Dat kan zeker gebeuren, maar niet in alle situaties hoeft het zo te zijn! De Heere staat boven het leven, daar mogen wij niet aankomen!


Het mag niet het is moord als je het afbreekt de zwangerschap GOD geeft je een kind naar zijn beelt het is ook zonde


Wanneer je de zwangerschap afbreekt, neem je het heft in eigen hand. We ontvangen het leven uit Gods hand en we leggen het terug in Zijn hand. Het gaat dan misschien wel tegen alle rede in, maar het geloof dat God zorgt, overstijgt onze rede.


Het hangt er vanaf hoeveel weken/ maanden het vóór de geboorte is. Als het vlak voor de natuurlijke geboorte is dan hoeft het niet meer. Is het weken van te voren dan mag, als het 100% zeker is, de zwangerschap worden afgebroken.


Al het leven is een geschenk van God. Gij zult NIET doden!


Je weet nooit zeker of het zo zal zijn. Bovendien wil je toch niet zelf je kindje doden? Als het niet levensvatbaar is, wil je toch op dat moment samen zijn om met warmte en liefde je liefste los te laten uit dit leven. Laten sterven voordat het moet sterven is egoïsme.


‘Als je weet’ – dat kan bijna nooit met 100% zekerheid gezegd worden.


Inmiddels ben ik 11 weken zwanger en hebben we de eerste echo’s gehad. Daarop zie je een compleet mensje met armen, benen en een kloppend hart. Dan voel je je klein, omdat de Heere zo’n groot wonder in jouw buik laat groeien. Dan maakt het geen verschil of het levensvatbaar is of niet. Dan gaat het erom dat er in jouw lichaam een schepsel van de grote Schepper leeft, Die ook daarvoor zorgt!


Het is op het moment van de zwangerschap een levend kind, dat mag niet afgebroken worden d.m.v. een abortus. Een zware weg voor de ouders, waarbij het gebed onmisbaar is om die onmogelijke weg te moeten dragen die je vanuit jezelf niet kan dragen!


Dit leven en sterven is al in Gods hand als Zijn schaapje


Het is niet aan mij om te beschikken over leven en dood. Het is aan God, onze Schepper, aan God, onze almachtige en liefdevolle Vader.
Het is aan ons om volledig op Hem te vertrouwen.


Wij hebben niet het recht om in te grijpen, het is Gods wil wat er gebeurt.

Er kan een wonder gebeuren, dat het wel goed komt.


Niemand heeft het recht om en leven te beendigen allen God 6 geboden van God is beter voor moeder en kind want jij heb de trost om je kind un je armen te omhelzen


Dit weet je nooit absoluut zeker en het leven is een gave van God. Hij bestuurt het zei dat het gezond of levend geboren wordt. Je neemt op deze wijze het recht in eigen hand.


De waarde van het leven is niet afhankelijk van de lengte.


Je kindje leeft in de moederschoot, laten we het opdragen aan God in onze gebeden en hem niet de veiligste plek op aarde ontnemen!


Wie garandeert dat dit ook werkelijk zal gebeuren? Wij moeten van het leven afblijven en het alle kansen geven.


Wij mogen het ongeboren leven niet afbreken tenzij het leven van de moeder in gevaar is.


Moord is moord, altijd. We hebben niet de keuze om iemand te laten leven of niet. Alleen God beslist over leven of dood!


Het is geschapen door God onze Vader. Wij zijn zijn eigendom, zelfs zijn kinderen. Ook het beëindigen van het leven mag niet zomaar. Alleen een zeer gegronde reden moet er zijn. In het Oude Testament komen zulke gevallen voor
Het is moeilijk te doorgronden en menselijkerwijze lijkt het zeer onbarmhartig.
Om de rechterstoel van Vader te gaan zitten en voor Hem te denken, wat Hij zou meten doen is pure hoogmoed en zonde tegen de Heilige Geest.
Ik bid om nederigheid.


Je kindje leeft nu! De mooiste tijd van zijn of haar leven, geweldig hoe het kindje wonderlijk verder groeit en ontwikkelt. Je kindje speelt, luistert, beweegt, voelt, hoort en maakt van alles mee. Bid en dank voor je kindje. Als dit waardevolle door God gegeven leventje volgens de dokters zo kort gaat zijn, wil je dit toch nooit zelf nog meer verkorten??? Het schuldgevoel lijkt mij (terecht) enorm als je de zwangerschap voortijdig afbreekt en nog tot de uitgerekende datum moet denken, ‘hij of zij had nog kunnen leven, ik heb het laten doden, op mijn tijd…’


Het leven is door God gegeven.
Wij zijn als geschapenen niet in de positie om als schepper op te treden en te beslissen over leven en dood.


een paar vragen: hoe zeker weet je dan dat het kindje zal sterven?
een briefje uit de hemel of een briefje van de artsen?

als we er van uit gaan dat de Heere God het leven geeft zal Hij daar dan ook niet voor zorgen? Als Hij na de geboorte het leven weer terugneemt is dat Zijn wijs besluit.
Als wij de zwangerschap afbreken nemen wij in onze hand waar de Heere God alleen zeggenschap over heeft, nl. over het leven.We zondigen dan zeer tegen het zesde gebod: Gij zult NIET doden.
Ik ga er wel van uit dat het leven van de moeder NIET in gevaar is, dan gaat het leven van de moeder voor.


het kan zijn dat het kind toch gezond ter wereld komt. Artsen hebben het ook wel eens mis.
doden mag niet. ook niet als duidelijk is dat iemand later moet sterven. in zekere zin geldt dat voor ons allen.
en: nog belangrijker: nu kan het kind nog bekeerd worden. bidt er veel voor.
ook lichamelijk kan God een wonder doen.
anders wordt het, denk ik, als het leven van de moeder ook gevaar loopt.


Ik ben verheugd te lezen dat het overgrote deel van de mensen die verzekerd is bij ProLife in deze situatie tegen het afbreken van de zwangerschap is.


Ik geloof dat wij als mensen nooit mogen beslissen over leven en dood hoe moeilijk de situatie ook is….


Wat is dit ontzaglijk moeilijk! Maar toch mag ook dit kindje geboren worden. Jaren geleden werd aan een collega en zijn vrouw verteld dat hun kindje niet levensvatbaat zou zijn. Het kindje is geboren en heeft nog even geleefd. Ze hebben het mogen vasthouden, een foto gemaakt, een naam gegeven en het is in hun armen gestorven. Hoe verdrietig ook, het was goed. Voor ons was het een getuigenis!


“ons ” weten is beperkt. We mogen het leven van dit kind iaan God toevertrouwen.


Het komt alleen de Schepper toe een leven te beëindigen. En… het is ook meermalen gebeurd dat na een zogenoemde honderd procent zekere prognose er toch een gezonde baby werd geboren


Ik vind dat het leven in Gods handen ligt. Medisch gezien zal het kindje niet blijven leven, bij de Heere is het stervensuur bekend. Ik vertrouw op Hem dat Hij de beste tijd hiervan weet. Ik zou nooit zelf de beslissing nemen om de zwangerschap voortijdig af te breken.


Wij weten het uur van ons sterven niet niet


Onze jongste dochter zou ernstig gehandicapt zijn als ze geboren zou worden. “Syndroom van Down”, dat was nog het meest gunstige scenario volgens de geneacoloog.
Echter onze dochter is in goede gezondheid geboren en er is niets wat “mis” is met haar.
Een gezonde dochter waar we als ouders God nog steeds dankbaar voor zijn !
Of God heeft ons gebed verhoord of de artsen zaten er grandioos naast ik ben van mening – hoe erg het ook is voor moeder (en vader) – om een zwangerschap niet af te breken.


Natuurlijk is het triest als je weet dat je kindje meteen na de geboorte zal sterven. Maar zolang het kind leeft blijft abortus moord. Je kunt namelijk nooit weten of het kind na de geboorte alsnog door een wonder blijft leven. Het sterven moet daarom m.i. op een natuurlijke wijze gebeuren en niet door menselijke ingreep.


het is belangrijk om afscheid van je kindje te nemen ook al heb je het nog niet in je armen gehad. Ook dit kindje is een uniek persoon en verdiend het om met respect behandeld te worden. Voor de ouders is het belangrijk om afscheid van je kindje te nemen. Dit is goed voor de rouwverwerking.


Wij hebben met ons kindje zoveel wonderen meegemaakt, en ik heb meerdere kinderen leren kennen waarvan gezegd was dat ze geboorte niet zouden overleven of hooguit enkele uren oud zouden worden. Kinderen die nu gewoon lopen en praten en naar school gaan. Wie zijn wij om God de ruimte te ontnemen om Zijn wonderen te laten zien.


De pijn en het lijden worden niet weggenomen door de zwangerschap af te breken, maar het kind wel. Het steelt de tijd die je samen hebt en de herinneringen die je kunt hebben.

Deze stelling gaat al uit van het “feit” dat het kind sterft. Maar dat is al een verkeerd uitgangspunt. Er zijn verhalen bekend van kinderen die een slechte diagnose kregen, maar alsnog gezond geboren werden of na de geboorte genezing ontvingen. De medische wetenschap zou nooit het laatste woord moeten hebben, maar de waarheid van God wel. Het is Zijn wil dat we gezond zijn en dat we voor het leven kiezen. In plaats van mensen hun hoop te ontnemen, zouden we ze moeten omringen met geloof, hoop en liefde.


Dit hebben wij meegemaakt. Met de 20 weken echo kregen we te horen dat ons zoontje niet levensvatbaar was. Dan volgt er dus echt een dilemma, met artsen die adviseren om een zwangerschap af te breken. Gelukkig kregen wij de kracht van God om de zwangerschap uit te dragen, en heeft ons zoontje na de geboorte nog 1,5 geleefd, die dagen zijn zo waardevol geweest. Het is een ontzettend moeilijke keus, maar je hoeft het niet alleen te dragen! God is erbij!


Het enige wat ik hierover kan zeggen is dat Gods beslist over leven en dood. Wij mogende kunnen daarin niet zelf het heft in eigen handen nemen.


ik ken het verhaal van een moeder die wist dat haar kindje na geboorte hoogstens een uur leven zou. Toch besloot ze de zwangerschap uit te dragen, want daar was het kindje op dat moment het veiligst. Dat heb ik altijd onthouden. Waarom je kindje (en jezelf) die verschrikkelijke ingreep toe laten (aan)doen?
Het kindje leefde inderdaad maar een paar uur. Maar ondanks alle pijn en verdriet had ze het niet anders willen doen, zei ze.


Laten wij met onze handen afblijven van het leven. Wonderlijk geschapen door onze Schepper.. Het is in Zijn hand. Godzijdank hoeven wij daarom niet zelf te kiezen! En laten wij bidden om wijsheid en kracht ipv het heft in eigen handen te nemen. En het gebeurt dat er op basis van echo’s verkeerde conclusies worden getrokken.. Afschuwelijk..


Hoe kun je weten dat je kind zal sterven? En als je zelf het kind bent wat vind je er dan van dat iemand je doodt?


We spelen voor God en benemen een mensenleven. Je weet niet of ze zullen sterven.


Als christen geloven we dat alles in Gods hand ligt.
Ook hierin moeten we vertrouwen en geloven in God, hoe moeilijk dat ook is.

Gebed is het middel dat gebruikt kan en mag worden.
En ook hierin geld God is een God van wonderen, wij denken zo vaak te klein van hem en te groot van ons zelf.


God schept het leven, heeft het in zijn hand. Hij is degene die bepaald wanneer het zal eindigen.


Zeker niet, want het kind leeft nog. Afgelopen januari zelf voor deze keuze gestaan. Maar als een kind leeft, leeft het en mag je het zeker niet afbreken!!


We kunnen om te beginnen niet weten of een kindje zal gaan overlijden. God is in staat dingen te doen boven denken en beseffen. Zelfs wanneer we zouden weten dat dit zal gebeuren, dan nog wil ik niemands leven in mijn hand nemen.
Alleen oorlog situaties kunnen hierop een uitzondering vormen.


De medische wetenschap weet en kan heel veel. Ik begrijp ook dat het een bijzonder pijnlijke en zeer emotionele gebeurtenis is om iets dergelijks in de zwangerschap te horen. Echter: door de medicalisering van het zwanger zijn denkt men (soms al zeer vroeg) te kunnen voorspellen en/of zien dat een kindje een ernstige beperking heeft. Soms/regelmatig blijkt dan achteraf dat deze minder erg is of zelfs niet aanwezig. Als zwangerschap wordt afgebroken zal men dit nooit weten. Ook is het, denk ik zo, dat bij het afbreken eenzelfde rouwproces moet worden doorgemaakt als bij overlijden van het kindje. Terwijl het kindje na de geboorte nog gekoesterd, verzorgt en begraven kan worden. Wat misschien helpt bij het rouwproces. Maar ik spreek niet uit eigen ervaring dus eigenlijk mag/kan ik er niets over zeggen.


Het is beter voor de verwerking om het kind geboren te laten worden! En soms kan een uitslag van een arts nog wel eens meevallen.


Waarom wordt er niet gevraagd of je een zwangerschap mag afbreken als je bent aangerand? Is dat niet net zo erg?


Wij hebben een God van wonderen en als het zo is dat het na de geboorte zal sterven, daarom mogen wij het nog niet vermoorden.


Hoe lastig het ook kan zijn, het is aan De Schepper niet aan ons om leven te beeindigen, genoeg voorbeelden van kinderen die uiteindelijk wel hebben geleefd.


Wij denken dat alleen God beslist over leven en dood. Hoewel we er begrip voor hebben als iemand hierin weloverwogen een andere keuze maakt, lijkt het ons voor de verwerking beter als het hele proces doorgemaakt is. Zo hoeft er nooit twijfel te zijn of het klopte wat medici vooraf aangaven.


Nee zeker niet. God bepaalt de tijd van sterven, niet de mens. Het is heel heftig wanneer zoiets gebeurt en ik wens de vaders en moeders daarin in God kracht toe. Toch kun je wanneer het kindje nog in je leeft voor hem of haar bidden, het is genadetijd.


Artsen maken soms inschattingsfouten en je beslist niet alleen over een lichaampje maar elke foetus heeft al een ziel


Het leven is in Gods hand. Het is aan God om het leven te geven en te nemen. Het zal wel heel zwaar zijn om zo;n zwangerschap uit te dragen. Maar voor de verwerking kon het nog wel eens beter zijn, als je hier niet zelf ingrijpt.
Blijft in sommige gevallen ook nog de mogelijkheid dat de artsen zich vergissen.


Het blijft een mens en ook wanneer het na de geboorte misschien sterft ,het is ALLEEN aan GOD om het tijdstip te bepalen


De stelling: Als je weet dat je kindje na de geboorte direct zal sterven, waar berust dat op, is er dan geen God in de hemel die over leven en dood gaat!!


Elk leven is waardevol. Onze God is een God van wonderen!


God is de Schepper van het leven. Ik denk dat we daarom ten allen tijde ook het God kunnen overlaten of een kindje wel of niet levensvatbaar is ook als het lijkt dat het kindje niet levend geboren zal worden. God jan zelfs in die situatie ingrijpen.


Al het leven is geschapen door de Heere God. Ook onderhoudt Hij het. Daarnaast kan Hij wonderen doen die we het allerminst verwachten. Het afbreken van een zwangerschap, ook al lijkt het alsof leven onmogelijk is, is menselijk ingrijpen en daarom twijfelen aan de almacht van God.


Tot op bepaalde hoogte vind ik het fijn als niet een ander me verteld wat wel en niet mag. In dit geval vind ik dat de ouders en vooral de moeder de beslissing moet kunnen nemen. Al ze een weloverwogen beslissing neemt is er hopelijk later ook geen sprake van een schuldgevoel. Het zou ook helpen als anderen haar geen schuldgevoel aanpraten maar haar ondersteunen.


We kunnen toch niet het recht op leven laten afhangen van de lengte van het leven. Hoe lang of kort het leven duurt, wij zijn niet in de positie om daarvan de zin te bepalen. Want wat is anders nog het verschil met een ander mens. Ieders leven is namelijk beperkt en zal eindigen. Dat zou toch nooit een overweging mogen zijn.
En dan is ook smos nog de mogelijkheid dat de artsen het fout hebben, dat een kind prima zou kunnen leven.


Kunnen er dan geen wonderen meer gebeuren?


God, de HEERE, alléén regeert en beheerst het leven en de dood’van ieder mens, hoe jong en hoe oud ook !


Alle leven is door God gegeven .Zo zal Hij het leven beëindigen op Zijn tijd en wijze .
En geeft Wonderbare Kracht als we op Hem vertrouwen


Dat kan je nooit zeker weten. ‘Ze’ zitten er vaak naast. Er is ook nog zoiets als het aan de Schepper over laten. leven te geven en het te nemen op Zijn tijd. Mag Hij nog wat uitmaken. ?! Tegenwoordig is het of rekken en trekken en of dan maar de stekker eruit. Beide niet van Hem. Laat het eens aan Hem over. Geldt ook voor elk nieuw leven. Laat Hem het bepalen. En wonderen bestaan nog steeds. Het Leven is er een van ..


Ik ben onder iedere omstandigheden tegen abortus. Tenzij het leven van moeder en kind in gevaar brengt. Dan nog vind ik het bedenkelijk het moet goed onderzocht worden wat de mogelijkheden zijn alvind ik het leven van de moeder voorop moet staan. Het is onze plicht dat kinderen die niet gezond worden geboren ten alletijden te helpen te verzorgen en alles in het werk te stellen om een menswaardig bestaan te garanderen.


Dit mag nooit! Zelfs als je denkt te weten dat je kindje direct of spoedig na de geboorte zal overlijden, is het nog niet zo dat het echt gaat gebeuren. De Here God kan nog zoveel doen naar aanleiding van het gebed dat je voor het kindje doet! En zelfs al gaat je kindje dood direct na de geboorte, dan nog heb je niet het recht dit te versnellen door de geboorte af te breken. Voor God is alle leven Heilig zowel voor als na de geboorte. Hij is de Gever van het leven en weet ook wanneer het je einde is. En ook al zien wij er de zin niet van in, God kent het hele plaatje Hij weet waarom het op deze manier goed is, en wij zullen dat later begrijpen als we bij Hem zijn.


Je weet nooit zeker dat je kindje dan zal sterven, er gebeuren nog steeds wonderen. En… het is niet aan ons om dat te bepalen. God heeft alles in Zijn Hand.


Ik ben enorm blij dat ik mijn dochter nog heb mogen voelen trappen en bewegen. Ook mijn man kon dat nog voelen. Dat moment heeft zoveel voor mij betekend. In het ziekenhuis werd vanaf de 12 weken echo, ivm het ontbreken van de hersenen, aangestuurd op abortus, maar hier hebben wij niet voor gekozen. Ik kan toch mijn eigen kindje niet doden/laten doden! Onze dochter heeft tot 29 weken in mijn buik mogen leven. Daarna heeft God haar bij Zich genomen. Dankbaar zijn wij met Zijn besluit. Wij hebben niet hoeven kiezen en we hebben van haar mogen genieten in mijn buik. Ook snapte de professor van het ziekenhuis er niks van. Hoe kan een kind zonder hersenen nog zo lang leven? Waarop wij antwoorden: “door Hem alleen.” Je moest de verbazing zien op haar gezicht!

Mensen mogen en kunnen niet beslissen over het leven van een mens, hoe klein het ook is. Hij alleen kan dat.


Alleen de Here God weet de dingen,Hij heeft leven en dood in de hand.
Wij moeten niet op Zijn stoel willen gaan zitten.


Ik denk dat God alles in zijn hand heeft. Ook in onze gebroken wereld. De stelling gaat uit van wel of niet mogen, terwijl er denk ik meer achter zit dan toestemming. Het gaat erom wat goed voor je is en voor je kind. Naast dat ik geloof dat God soms ook voor een wonder zorgt, heeft God ook processen in het lichaam bedacht bij een zwangerschap. Door deze abrupt af te breken kan dit volgens mij ook risico’s met zich mee brengen. Bij het uitdragen van een zwangerschap waar naar de mens gesproken geen kans op leven is wil God ook nabij zijn in alle pijn, verdriet en angst.


Mag je een persoon die binnen een korte tijd gaat sterven zonder toestemming doden?
Een kindje is een persoon en mag niet zomaar gedood worden, alleen als de dood van het kindje het gevolg is van een handeling met dubbel gevolg dwz als voor het redden van de moeder de behandeling als tweede gevolg heeft dat het kindje sterf is het geoorloofd.
Wij weten niet wat een kindje voor de ouders kan betekenen ook al leeft het na de geboorte maar kort van enkele uren tot enkele weken, alleen al het even in je armen houden en contact maken kan je een heel leven als geluksmoment met je meedragen ondankt het verdriet.


Als je al weet dat het kindje na de geboorte al komt te overlijden lijkt mij het beste om de zwangerschap uit te dragen.
Mede ook met het oog op de eventuele volgende zwangerschappen .


Ik denk dat het niet mag, wij hebben niet te beslissen over leven en dood. Als je weet dat je kindje na de geboorte direct gaat sterven, hoe weet je dat, dat zeggen doktoren tegen je. Mensen die jaren lang in coma gelegen hebben worden soms ineens wakker, als de stekker in het begin eruit was gehaald had dat niet kunnen gebeuren. De mens wikt…, maar ook, die gezond zijn hebben de medicijnmeester niet van node maar die ziek zijn. Toen dat geschreven werd bestond er geen pijnbestrijding en geneeskunde zoals we dat nu kennen, nu kunnen we mensen in leven houden door de technische vooruitgang. Dat is ook de medicijn meester van node hebben. Waar ligt de grens? Als het mij zou overkomen liet ik het kindje geboren worden.


Het kindje leeft in de moederschoot en ook dan is het m.i. abortus als de zwangerschap wordt afgebroken. . Wij grijpen dan zelf in waar leven is. Maar voor de moeder lijkt het me een hele moeilijke weg. Maar ook daarin kan de Heere sterken
en ondersteunen.
En ook al wijst alles erop dat het kindje zal sterven, dan nog is de Heere een God van wonderen. De medische wereld heeft niet altijd het laatste woord.


Alleen God bepaalt onze sterfdag!


Als dit doet ga je ervan uit dat de medische wetenschap het laatste woord heeft.
Zelfs al is iets hoogstwaarschijnlijk waar, toch mogen we als christen de uiteindelijke uitslag in Gods handen laten. Wij hoeven dat niet te beslissen. Tenslotte, de Heere kan een wonder doen, dat geloven we toch ook!


Het zal altijd moord blijven,ongeacht de situatie.
Dus het is duidelijk dat dit in geen enkele situatie mag, wil je leven volgens Gods woord.
Daarnaast weet je niet eens zeker of het kindje wel na de geboorte zal sterven, artsen kunnen er soms ook naast zitten.
Ook al is de kans heel gering dat het kindje het zal overleven, soms mag je het kindje nog enkele uren of dagen bij je houden na de geboorte, na het kindje 9 maanden bij je te hebben gedragen.
Ik hoop nooit voor deze keuze te komen staan, maar mocht dit wel zo zijn, het leventje is in Gods handen, daar mogen wij nooit aakomen


De Heere God bepaalt het moment van sterven.


Magirusstraat 12. Men kan wel zeggen, dat het kindje direct zal sterven na de geboorte, maar God is Degene, die leven geeft en leven neemt. Tevens kan God andere wegen gaan dan wij mensen denken en wonderen doen. En hoe kan een mens eigenlijk vaststellen en zeker weten, dat het kindje na de geboorte zal sterven? En nog wel direct ná de geboorte. Niet na enige tijd of later of eerder. Dat moeten we aan God overlaten. En Hij kan er voor zorgen, dat het kindje blijft leven.


1 God geeft en neemt het leven.
2 Zolang kindje leeft ontvangt het liefde en geborgenheid.
3 Er is altijd onzekere factor, hoe klein ook, dat kindje toch nog even/of langer zal leven.
4 Er is na weghalen ook geen ruimte meer voor een wonder.


1 God geeft en neemt het leven.
2 Zolang kindje leeft ontvangt het liefde en geborgenheid.
3 Er is altijd onzekere factor, hoe klein ook, dat kindje toch nog even/of langer zal leven.
4 Er is na weghalen ook geen ruimte meer voor een wonder.


Absoluut niet mee eens. Artsen zijn mensen en hebben het zo vaak fout! Je kan nooit met 100% zekerheid weten of je kind zal sterven. En bovendien, God kan altijd nog een wonder doen…


Twee redenen: Allereerst is het de Schepper Zelf die bepaald wanneer Hij het leven geeft en neemt. Daarbij komt dat het qua verwerking ook beter is om niet zelf te bepalen wanneer we het leven beëindigen. Alles overgeven in Zijn hand, dat is het best wat een mens kan doen in leven en sterven.


Ook al weet je dat het kindje zal sterven, dan nog is het niet aan ons om het moment van sterven te bepalen.


Ondanks het feit dat genoemde stelling zorgt voor heel veel leed, terwijl het nieuwe leven nog niet eens geboren is, mogen we niet uitsluiten dat onze Almachtige Schepper en Onderhouder van álle leven een hoger plan heeft met alles op Zijn wereld! Zéker met het pronkjuweel van Zijn schepping: de mens.
Bij deze woorden hoor ik te zeggen dat de zwaarte van dit ‘lijden’ pas volkomen gevoeld wordt als je het zelf ondervindt. Dat er maar veel gebed mag zijn voor mensen van wie we weten dat ze zo’n ongeboren leven bij zich dragen…


Ik denk persoonlijk dat het afbreken van een zwangerschap ingaat tegen het verbod ‘gij zult niet doodslaan’. Ik realiseer me dat het lastig is dit standpunt te handhaven als de gezondheid van de moeder in gevaar is of in het geval de kans op leven na geboorte nihil is.


Dan zou dus de tijd uren of jaren, dat je na de geboorte leeft bepalend zijn voor je beschermwaardigheid.


Wij mogen niet beslissen over leven en dood. En wie zegt, dat het niet levensvatbaar is.


De prognose van artsen kan ook een vergissing zijn, dus wij moeten altijd van het leven, al is het nog niet geboren, afblijven.


bezit als niet bezittende en handel als niet wetende


Het afbreken van een zwangerschap is een voorzichtige benaming voor de keiharde werkelijkheid dat er een leven door menselijk ingrijpen wordt beëindigd. Het is niet aan mensen om over leven en dood te beschikken, welke criteria zal er worden gehanteerd om te beslissen waarom een leven het niet waard is om geboren te laten worden?


Als het kindje na de geboorte sterft is dat een natuurlijke dood.
Als je zelf ingrijpt blijft is het een onnatuurlijke dood.


Zelfs als wij denken te weten dat een kindje na de geboorte direct zal sterven hebben wij nog niet de bevoegdheid om abortus provocatus te laten plegen. ALLE leven is uit- en in Gods hand.
Trouwens, wat weten wij nu eigenlijk van de verborgen dingen die bij de Here God bekend zijn?!


Als je het echt zeker weet, is het voor de gezondheid van de moeder beter het kind vroegtijdig te halen.


de Schepper gaat over leven en dood, Psalm 139


Ik kan niet oordelen omdat ik zelf nooit zo’n zwangerschap heb doorgemaakt. Maar het lijkt me dat je je kindje zolang mogelijk bij je wilt houden. Jouw lijf is de veiligste plek immers? En we weten nooit zeker of de prognose van artsen 100% zeker is. Dat blijft in Gods handen!


Zwangerschap afbreken mag alleen bij levensgevaar van de moeder.
Geef het leven en sterven van je kind in handen van God.


We mogen alleen ingrijpen als het leven van de moeder in gevaar is. Verder, hoe moeilijk het ook kan zijn, hebben we eerbiedig terug te treden en het aan Gods wil en weg over te laten. Biddende en vertrouwend dat God met het kruis opgelegd ook de uitkomst en ondersteuning wil geven.


Alleen God beslist over leven en dood


God is de Eigenaar van het leven. Een mens heeft niet het recht om dit leven af te breken.


Ik ken de Heere Jezus Christus nu een jaar en hij heeft me veel gegeven dat ik niet verdiend heb. Hij zorgt voor alles. Als je een kind doodt, dan heb je de wet van God niet lief en heb je Christus niet lief. Hij zegt, gij zult niet doden. Heb jij/u hem ook lief, of wilt u hem niet kennen? Wilt u voor altijd in zijn aanwezigheid zijn, of heb je de wereld de duivel en je eigen vlees nog meer lief?


In welke situatie weet je dat van te voren? God is de auteur van het leven en heeft alleen recht het leven te beëindigen.


We mogen het leven nooit in eigen hand nemen. En God is een God van wonderen!


Een kindje heeft het recht te sterven in de armen van zijn/haar liefdevolle ouders in plaats van een brute pijnlijke dood in de baarmoeder. God beslist over leven en dood. Dat mogen mensen nooit doen. Gods weg is volmaakt, ook al begrijpt een mens die niet.


Wanneer weet je zeker, dat een kindje na de geboorte zal sterven ??
Met het afbreken weet je dat wel zeker!
Neem niet zelf de touwtjes in eigen handen


Er is altijd een reden waarom een kindje ongeneeslijk ziek is. Dat proces is voor de groei van de ziel en hoort bij het leven. Voortijdig afbreken, is daarom het ontnemen van de gelegenheid die voor de ziel is geschapen om te groeien.
Daarnaast is het nooit 100% zeker dat het daadwerkelijk klopt dat het kindje zal sterven na de geboorte. Hoe vaak hebben we al niet gehoord dat ouders besloten om niet te aborteren, zelfs als de arts het anders adviseerde, en het kind bleek gezond tot ieders verbazing? Wat een enorm verdriet om je gezin af te breken, nog voordat het gestalte heeft gekregen en het grote vreugde had kunnen brengen.
En zelfs als je kindje gaat sterven, dan is dit jouw gelegenheid om deze ziel bij te staan in dit proces. Dit is jouw gelegenheid om een hele innige band met je kindje op te bouwen en er voor hem/haar te zijn. Dit zal je leven onvoorstelbaar verrijken. Want een kind heb je voor het leven, zelfs als het gestorven is.
Ik vraag mij werkelijk af welke herinnering we liever zouden willen hebben? De abortus van je kindje, of een innige relatie door dik en dun waarin je alles hebt gedaan wat je kon? Mijn hart weet het antwoord.


Het leven is in Zijn hand! Wie zijn wij dan om te bepalen dat het leven (in de moederschoot al) afgebroken zou mogen worden. Hoe vaak gebeurd het niet dat artsen een diagnose geven en na de bevalling het kindje toch gezond blijkt te zijn? ( Dit hebben wij zelf ook van dichtbij meegemaakt!). Een aantal weken geleden sprak de dominee in een toepasselijke preek over het 1e gebod. Stel je vertrouwen niet op artsen (maak er geen afgoden van) maar verwacht het van Hem! Hij is de enigste Heelmeester voor lichaam én ziel!


Niemand dan de Here weet wat er na de geboorte gebeurd ..Dat in de eerste plaats en we moeten van het leven van een ander afblijven .


Men mag een kind in de moederschoot nooit laten weg halen. Men moet vertrouwen op de voorzienigheid Gods. Langs een wondrerlijke weg kan de Heere het zo besturen dat het gezond en wel bij het verstand geboren mag worden.


God is de Schepper van het leven, Hij geeft en neemt.
Maar laten we het intense verdriet van ouders niet vergeten die dit in hun leven daadwerkelijk moeten meemaken. Laten we biddend om hen heen staan. Ook als hen door medici sterk wordt aangeraden de zwangerschap te beëindigen. De wijsheid van de medici is hen door God geschonken, maar ook maar beperkt. Er zijn verschillende voorbeelden van kinderen die ondanks de verwachtingen toch mochten blijven leven. Het dragen van een handicap staat niet gelijk aan een ongelukkig leven. Het is maar net of je het zelf moet dragen of dat je het uit handen mag geven…


Ik denk dat het heel waardevol zal zijn om de zwangerschap, hoe moeilijk ook, uit te dragen. Het kindje ontwikkeld zich nog in de baarmoeder, daar kan het leven, na de geboorte zal het spoedig sterven, maar je ontvangt wel het “volledig” ontwikkelde kind.
Je kan het in je armen nemen, afscheid nemen, het zien.
Voortijdig afbreken is bijbels gezien niet mogelijk, maar naar mijn mening voor de verwerking nog moeilijker, het is minder tastbaar.


Dat weten wij niet en is niet met 100% vast te stellen.


Ook voor het ongeboren leven geldt: ‘Mijn tijden zijn in Uw’, dat is Gods, ‘hand’. Hij geeft en neemt het leven op de tijd die Hij wil.


Vanuit christelijk oogpunt mag je een zwangerschap niet afbreken, daarnaast denk ik dat het voor de vrouw mentaal goed is om de zwangerschap uit te dragen zover het gaat en na de bevalling af scheid te nemen van het kindje.. zo heb ik het althans zelf gedaan…


Dit is een non discussie vanwege het woordje; ‘weten’.
In hoeveel procent van de zwangerschappen ‘weet’ je…., dat de kind zal sterven.
zorgelijke tot zeer zorgelijke zwangeschappen zullen vaker voorkomen. Het is daarbij geen kwestie van ‘weten’ dat je kind zal sterven, maar veeleer een droevig vooruitzicht (hoe erg en zwaar dat ook is) dat de kans op overleven erg klein is.
Het is voorbarig om daarbij op de zaken vooruit te lopen door de dood maar vast een handje te helpen. Aan ons de taak om leven te beschermen, het is aan God om over dat leven te beschikken.


Niets is 100% zeker!


volkomen ineens bij WAZ omdat het een MENS blijft en alles DV is en gaat


De stelling is geformuleerd als een principe. Het gevaar daarvan is, dat als ik zeg dat ik het er niet mee eens ben, dat anderen die kiezen om het wel te doen zich veroordeeld voelen. Ik zou zelf niet de zwangerschap afbreken, omdat ik die samen met Jezus door zou maken en het kindje verder aan Hem toevertrouw. Echter, er zijn genoeg mensen die om wat voor reden dan ook niet zo makkelijk dit vertrouwen hebben en het niet kunnen opbrengen om een dergelijke zwangerschap vol te houden. Het is dan niet aan mij om tegen hen te zeggen dat ze de verkeerde keuze maken. Jezus weet wat er bij zijn kinderen speelt, ook bij degenen die het niet kunnen volhouden. Belangrijk in een dergelijke discussie blijft om met liefde en in liefde te spreken. Dan zijn we een lichtje in deze wereld. Alleen een principe is niet voldoende.


Leven en sterven is in Gods hand, laten we het daar maar veilig rusten


De Heere beslist over leven en dood! De mens mag dit niet zelf in eigen hand nemen. Ook al kan men tijdens de zwangerschap al heel veel signaleren en voorspellen, toch hebben wij niets zelf in de hand en zal de Heere doen wat Hem behaagt!


God zal je hoe het ook zal worden met het kind voor een oplossing zorgen
Kracht troost enz
Hij zal alles doen medewerken ten goede.
Uit ervaring weten ik en mijn vrouw wat het is om een zwangerschap te ondebreken hierdoor zijn conflicten ontstaan wat tot depressies etc tot gevolg heeft.
Gelukkig is daar de vergeving die genezing bracht dank U Heer


De dokters weten nooit alles , gebed en geloof heeft al te vaak bewezen leven te brengen , waar dood was voorspeld!


het leven is in handen van God en daarom kan en mag je niet zelf beslissen daarover.


Als het leven van moeder niet in gevaar is mag de zwangerschap in geen geval beëindigt worden!
Hoe moeilijk het ook is, we mogen vragen of de Heere de kracht wil schenken om dit te kunnen dragen. En dan kan het toch zijn dat wij klein en beschaamt mochten worden onder de goedheid en ondersteuning van de
Heere.


Het blijft een gevoelig onderwerp, zeker als je gelooft in God. God kan wonderen doen en misschien komt het kindje toch nog gezond ter wereld.
Ondanks dat het kindje direct zal sterven na de geboorte het heeft wel gevoel.
De pijn zal dan heviger zijn dan bij een geboorte.


Omdat er in de praktijk is gebleken, dat een dokter niet altijd gelijk heeft.
Zolang er leven is , is er hoop.
En er is er maar Eén die over leven en dood gaat, en dat is de Here God.
Het is mooi dat er zoveel kennis is , en er zoveel van tevoren bekend kan zijn, maar dat heeft ook een keerzijde, dat je voor onmogelijke keuzes komt te staan.
Ik zal niemand oordelen die er wel voor kiest, maar daar moet je dan ook je hele verdere leven mee leren leven. Ik weet niet wat moeilijker is, dat jij voortijdig die keus maakt, of dat je kindje na de geboorte overlijd, of misschien toch blijft leven.


Het afbreken van een zwangerschap is mijn inziens alleen toegestaan wanneer het leven van de moeder direct gevaar loopt!


Actief het leven van je eigen kind beëindigen, zal je je leven lang bezighouden en blijven achtervolgen als een schuldgevoel. Hoe kom je hier ook samen uit als vader en moeder?


Dan nog mogen/moeten we het leven in Gods Hand laten. Wij “weten” nooit zeker wat er gaat gebeuren en kunnen er alleen echt vrede mee hebben als we ook deze zo moeilijke beslissingen in gebed aan Hem overgeven.
Natuurlijk ontken ik niet de zwaarte van het uitdragen van een zwangerschap zonder levensverwachting voor het kindje, maar bij God is kracht te krijgen ook voor zo’n zware tijd.


In eerste plaats is het aan God om een leven te geven en te nemen. Maar ook, je bent moeder van je kind, vanaf het allereerste moment. Het is ontzettend verdrietig als je weet dat je kindje geen (lang) leven zal hebben, maar al zou je kindje maar één uurtje leven, en je mag hem of haar dan jouw liefde geven. Je kindje mag dat ook voelen, zich geliefd weten. Als je dan gelovig en biddend je kindje weer terug mag geven aan de Heere, dan heb je toch alles mogen doen wat in je vermogen ligt en uiteindelijk gedaan wat God van je vraagt, hoe moeilijk die weg ook is. Daarnaast is het maar de vraag of artsen het altijd aan het rechte eind hebben met hun diagnose.


Al het leven is van God gegeven, zowel het begin van een leven als het einde van een leven. Wat in onze ogen “mislukt” is, kan in Gods ogen volmaakt zijn.


zolang het kindje leeft mag het absoluut niet vermoord worden. Er kan altijd nog een wonder gebeuren.


Mijn mening is dat mijn Schepper, de God van hemel en aarde, heeft de wereld en al het leven hier in geschapen. Voor mij is Hij de ene die het leven geeft en het leven
weer terug gaat nemen. Ik mag een leven niet ontnemen als het al geboren is of als
deze leven nog niet geboren is.


Zolang het kind in de baarmoeder is is het leven(d) en kun je bidden voor het ongeboren leven, in Gods hand leggen, aan Hem toevertrouwen.
Bovendien kun je nooit achteraf spijt krijgen wat je hebt gedaan.
Je kan nooit iemand verplichten hetzelfde te denken en te doen.


Het is verschrikkelijk als zoiets staat te gebeuren.
Wij hebben geen zelfbeschikkingsrecht over leven en dood, ondanks dat de “wereld”, die God aan de kant heeft geschoven, denken dat dit zomaar ongestraft kan.


absoluut niet ons leven is in Gods hand Hij bepaalt ons geboorteuur en ons stervensuur


De ouders van een van onze kleinkinderen kregen het advies het verwachte kind te laten aborteren. Want het zou gebreken hebben die de levensvatbaarheid ernstig zouden schaden. Zij hebben het advies niet opgevolgd. En hun kind is ondertussen al een jaar of twaalf. Niets mis mee…


Als het leven van moeder niet in gevaar is, dan is er geen reden voor het afbreken van een zwangerschap. Ook een onvermijdelijke dood ligt in Gods hand.


Een prikkelende stelling? bizar dat jullie dit als stelling gebruiken. Gij zult niet doden, zo zwart wit is het.


Ik vind het moeilijk hier een mening over te geven omdat ik het zelf niet heb meegemaakt. Ik denk dat zolang de moeder niet in levens-gevaar is we niet mogen ingrijpen. Ik weet van een gezin dat de maanden voor de geboorte van de baby samen als een heel bijzondere tijd hebben ervaren.


Er is er maar een die over ons leven en dood beschikt en dat is de Heere Jezus zelf


Het kindje heeft het recht om in de baarmoeder te blijven leven, ook al zou het bij de geboorte sterven. Het geschenk van het leven door de Schepper is zo waardevol dat wij als mens dat niet zouden mogen kunnen stoppen. Het maakt niet uit hoe klein het kindje is, of het nu in de baarmoeder zit of hoe zinloos het lijkt als het al bij de geboorte sterft. Het is en blijft een mensje, een door God geschapen leven. Ook is het belangrijk om te zien dat het afbreken van de zwangerschap geen ruimte meer laat voor de mogelijkheid dat het kindje wél leeft bij de geboorte. De wonderen zijn de wereld nog niet uit..


Elke afbreking van een zwangerschap is doden van door God geschapen leven! Dus moord.


Ten eerste moet je jezelf afvragen hoe zeker je kunt weten of je kindje na de geboorte direct sterft. Misschien leeft het toch nog even na de geboorte. Verder neem je naar mijn idee het heft in eigen handen, wat het leven van dat kindje betreft, als je de zwangerschap afbreekt. Dat gaat in tegen Gods Woord. Waarom laat je het kindje niet gewoon de zwangerschap op de natuurlijke manier uitdragen?


Wij zijn niet geschapen om het recht van leven en dood van God over te nemen!


Oneens! Wie weet dat zijn kind nog maar kort te leven heeft gebruikt deze voorbereidingstijd om afscheid te nemen. Het leven lieven is van grotere waarde dan het leven leven.


Ook wanneer een kindje niet levensvatbaar is buiten de baarmoeder zal God het op Zijn tijd tot Zich nemen. Ik zie het zo, Hij geeft je tijdens de zwangerschap de tijd om je geliefde kind nog bij je te hebben en onder je hart te dragen, een tijd van houden van en afscheid nemen kan voor ons heel kostbaar en nuttig zijn.


Het afbreken van de zwangerschap is een keuze die je als mens eigenlijk niet kan maken; een onmenselijke keuze. Door de medische ontwikkelingen, kan er moment komen dat je wel voor zo’n keuze komt te staan. Veelal moet deze keuze dan ook in afzienbare tijd gemaakt worden.
Door de prenatale onderzoeken die mogelijk zijn (zowel de screening, als diagnostiek) kun je veel te weten komen. Maar is het altijd met 100% zekerheid te zeggen dat het kindje overlijdt? Op basis waarvan weet de arts dit? Er zijn diverse casus bekend waarin de uiteindelijke bevindingen na de geboorte heel anders waren dan de voorspellingen ten tijde van de zwangerschap. Hoe ga je hier mee om als jíj de keuze maakt om het leven te beëindigen i.p.v. dat je het moment van geboorte/sterven aan God over laat? Krijg je geen spijt van het zélf maken van deze keuze? Blijft er niet de vraag; wat als ik er voor gekozen had om de zwangerschap wél uit te dragen? Hoe zou het dan gegaan zijn met het kindje? Wanneer zou het dan wellicht overleden zijn en geboren worden?
Zijn er mensen die er spijt van hebben dat ze de zwangerschap toch hebben uitgedragen, nadat ze de boodschap kregen dat hun kindje niet levensvatbaar zou zijn? Is het uitdragen van de zwangerschap niet helpend in het rouwproces?
Een stelling waar ik het niet mee eens ben, maar die zeker om toelichting vraagt en nader onderzocht zou kunnen worden!


De stelling klopt niet. Als je weet,,,,,,,,,,dan geloof je dat. Dan geloof je dat jouw kindje gaat sterven. Niemand weet dat. Er zijn genoeg verhalen dat de dokter voorspelde dat……..het kindje gehandicapt zou zijn,,,,,,,,het kindje zou sterven……of maar heel kort zou kunnen leven……maar dat het kindje volledig gezond geboren werd. Als ouders geloven en uitspreken dat God de Schepper is, de Geneesheer is en Leven wil geven en geen dood, dan staan artsen wel eens heel verrast te kijken!
Mag het wel of mag het niet is trouwens heel wettisch en we leven niet meer onder de wet, maar door genade. Gods genade is overvloedig, ook voor een ongeboren kind en de moeder.


Vanzelfsprekend mits het leven van de moeder niet in gevaar komt.
Wij hebben zo’n zwangerschap zelf bij onze zoon en schoondochter mee moeten maken.
Ze hebben ook zelf gekozen voor het volbrengen van de zwangerschap wetend dat onze ( eerste ) kleinzoon de geboorte niet zou overleven.
Door de medici werd dit wel als bijzonder beschouwd en werd er sterk op aan gedreven om de zwangerschap voortijdig te beiendigen.
Maar ook voor de rouw verwerking is hun keuze achteraf goed gebleken.
Al blijft dit menselijk erg zwaar.


In het geval van ondragelijk lijden van de ouders door de diagnose dat het kindje niet levensvatbaar is, waarom moet de moeizame zwangerschap en daardoor het lijden verlengd worden?


Het is God die het leven geeft en het leven neemt.
Wij mensen kunnen de reden die Hij heeft om het leven onmiddellijk terug te nemen niet doorgronden. Om met Jezus woorden te spreken: “Niet mijn wil geschiede maar de Uwe.”
Laat het zo zijn!


We zijn toch geen Nazi’s… Wij bepalen niet of een kind zal leven of niet.
En daarbij… Wie zegt dat je kind zal sterven, vertrouw je daarvoor op een ander, wat als die het toch mis had?

Sluit je daarbij dan uit dat God de zaken nog ten goede kan keren?
Alles is mogelijk voor wie gelooft..


Oneens, alleen God neemt en geeft leven, dat is niet aan mensen.


De boodschap dat je ongeboren kind gaat sterven is erg moeilijk om je in te verplaatsen. Daarom kan ik geen oordeel geven als een moeder besluit dat haar bevalling voortijdig op gang wordt gebracht. Ik weet hoe zwaar het is om in verwachting te zijn van een niet levensvatbaar gehandicapt kind en heb geen oordeel over het besluit wat een moeder in die situatie neemt.


De allereerste zonde kwam voort uit de veronderstelling als God te zullen zijn.
Genesis 3 : 5
Ik zou vrezen met die daad dezelfde zonde te bedrijven.
Ga in gebed en vraag God om moed en kracht om Zijn wegen te mogen gaan.
Zijn barmhartigheden zijn oneindig groot voor hen die Hem liefhebben.


Ik heb op oneens gedrukt, omdat ik het niet zou doen. Als een baby niet levensvatbaar is, zal er sowieso een tijd van rouw komen. Het verlies van het kind is niet minder bij het afbreken van de zwangerschap. Er komt wel een stuk verantwoordelijkheid bij voor jou en dat is een verantwoordelijkheid die ik niet zo kunnen dragen.
Deste meer niet, omdat ik een of twee keer gezien heb in mijn omgeving dat mensen te horen kregen dat een kindje niet levensvatbaar zou zijn, terwijl het levend en gezond geboren werd uiteindelijk.


Het is God die het leven geeft en neemt, daarin mogen wij nooit zelf het recht in eigen hand nemen. Tenzij het leven van de moeder in gevaar is.


Hoe vaak weet men dit nou echt zeker: (Vaak genoeg gehoord dat er geen kans op leven is, maar later toch een levend kind.)

Waarom zouden we God van het doen van een wonder weerhouden? (niet dat Hij daarvan kan worden weerhouden, maar we kunnen hem wel voor de voeten lopen en schuld hebben aan ons eigen ongeluk)

Leven!


Niemand weet of het kindje zal
Leven, alleen onze God in de hemel


onze tijden zijn in Zijn hand!


Het leven door GOD gegeven, kunnen/mogen wij nooit afbreken,
met uitzondering ,,als het leven van de moeder in gevaar is,,


We hebben niet het recht om iemands leven af te breken. God beschikt over leven en dood. Ook voor een ongeboren kind kunnen nog veel gebeden opgezonden worden. God kan en wil ze verhoren!


Ik ben geen vader, maar kan me wel voorstellen dat een moeder die de zwangerschap beëindigd er later veel last van krijgt. Ik bedoel geestelijk, schuldgevoel


Wat het eerste in mij opkomt: Zou voor de Heere iets te wonderlijk zijn? Laten we ons niet mengen in het wijze beleid van Hem in Wiens handen onze tijden zijn. En laten we met gevouwen en praktisch uitgestoken handen staan om degenen die een zorgelijke zwangerschap hebben.


God is een God van wonderen. De mens wikt….


Gods woord vertelt ons dat wij niet mogen doden. De tijd van iemands sterven, hoe zeker het ook lijkt te zijn, is aan God en niet aan ons.


Wij als mensen hebben dit niet in onze hand. Er staat er een boven die alle dingen weet.


het is beter voor de verwerking als de zwangerschap wordt uitgedragen, hoe moeilijk dat ook kan zijn. Bovendien kan het ook zo zijn dat de diagnose toch niet juist is zoals al vaker is gebleken.


Is dat zeker, dat het kind direct zal sterven. En waarom dan voor de geboorte het leven benemen? Wie is er wel zeker van dat hij/zij een dag, een week, een jaar of 100 jaar zal worden? Zodra je bent geboren sta je met één been in ’t graf. En daarna volgt de eeuwigheid. En waar zal je die tijd dan doorbrengen?


Wat is “weten”? Er zijn genoeg gevallen bekend waarin medische specialisten een uitspraak doen over wat er zal gebeuren, waarna later blijkt dat ze het toch bij het verkeerde eind hadden.


Ik zou het een moord vinden. Bovendien is voor het voor jezelf als ouders ook beter, ook al is het heel kort, je kindje levend of stervend in je armen te hebben kunnen houden.


Wij bepalen niet over leven en dood. Een zwangerschap afbreken is gelijk aan het doden van een levend schepsel. Hoe moeilijk het ook is, het is onvoorstelbaar verdriet, maar veel erger is het als je daar je eigen hand aan legt. Dan komt er een levensgroot schuldgevoel bij naast het grote verdriet.


Het leven is van God gegeven. God bepaald ons begin en ons stervensuur.
In de tijd het het kindje in de baarmoeder leeft mogen wij nog voor het kindje bidden.


Ik kan me voorstellen dat dat een heel moeilijk punt kan zijn! Toch, de Bijbel zegt dat God het leven geeft en op Zijn tijd weer zal nemen. En als je naar Gods Wil wil leven, dan kun je niet anders dan te wachten totdat God het leven van je ongeboren kindje weer terug zal nemen.


Voorspellingen kloppen lang niet altijd. Dokters zijn mensen, en kunnen een fout maken. Ik ken persoonlijk iemand waarbij deze voorspelling gedaan was aan haar moeder. haar moeder werd aangeraden abortus te plegen. Ze is kern gezond ter wereld gekomen en tot op de dag van vandaag springlevend en een enorme zeggen voor de wereld om haar heen.


God is de Beschikker over leven en dood. Ook het ongeboren leven is in Zijn hand. We weten van te voeren niet hoe alles gaat. Ook hier geldt: Gij zult niet doden.


De artsen en medische wereld kunnen nog zo kundig zijn, er worden fouten gemaakt. Alleen al om de verwarring te voorkomen achteraf wat het met zich mee kan brengen en de strijd achteraf..wat als..wat als ze het fout hadden en mijn kindje toch in leven zou gebleven zijn. Daartegenover is het niet zo kort door de bocht. Het lijkt me een hele heftige tijd voor ouders die dit bericht horen. Ik weet alleen dat er een God is voor Wie niets onmogelijk is en met moeilijke levensvragen en strijd probeer ik het zelf bij Hem neer te leggen, zodat Hij het mee kan dragen.


Zolang het leven van de moeder niet in gevaar is, probeer dan het opgelegde kruis te dragen, met hulp van de Heere en familie en vrienden


God regeert over leven en dood en niet de niet de mens. Het is wel een onvoorstelbaar leed wat de ouders opgelegd krijgen als zij weten dat hun kindje niet levensvatbaar is.Dus laten wij niet allen stemmen over abortus maar ook nadenken over de gevolgen van de zonde en alle lijden.


Ik zie dat ik een van de weinigen ben die het eens is met deze stelling. Dat zal ermee te maken hebben dat de meeste mensen vinden dat God uiteindelijk over het levenseinde beschikt. Ik denk dat wij altijd voor het leven moeten kiezen en voor het meest genadevolle. Ik heb kennissen die een kind kregen met een zeer zeldzame autoimmuun ziekte. Bij elke zwangerschap is er een kans van 25% dat een volgend kind deze ziekte weer heeft. Het eerste kindje heeft verschrikkelijk geleden. Ik snap heel goed dat ouders dan zeggen; dan maar zo vroeg mogelijk afbreken als blijkt dat een kind dit weer heeft. Voor ouders is dit sowieso al een bijna ondraaglijke situatie. Het is goed als er ruimte blijft om te kijken naar deze heel persoonlijke omstandigheden. Het leven moet uiteindelijk teruggeven worden aan God. Als na de geboorte geen leven mogelijk is, maar alleen helse pijn. Dan lijkt mij het meest genadevol om zo vroeg mogelijk en zo humaan mogelijk het leven te beëindigen. Of dat heel humaan in de buik kan… dat weet ik niet goed medisch gezien. Daar zou ik wel meer over willen weten. Ik vind in ieder geval dat wij het gesprek open moeten houden hierover. En ouders die in een dergelijke situatie staan en zo’n moeilijke keuze te maken hebben goed moeten ondersteunen en alle optie’s zeer zorgvuldig overwegen.


“Gij zult niet doden.”


De vooruitzichten van het krijgen van een kind met handicaps, beperkingen, korte tot uitermate korte levensverwachting zijn een grote last voor mensen. Het zelf de hand erin hebben om dan maar het leven wat er nog wel is te beeindigen levert een ander soort last, waarmee men dan weer verder moet.
En niet altijd worden de negatieve voorspellingen bewaarheid.
Degenen die het hebben meegemaakt of nog te verduren krijgen: heel veel sterkte en wijsheid en troost gewenst.
Laten we met elkaar deze mensen steun bieden en ons onthouden van oordeel.


Kan niet begrijpen dat we in een land leven, waar bescherming van het menslijk leven zo hoog hebben staan, afgezien van het christelijke ziens wijze, dat men zo naief is, om het prille leven te vermoorden ,dat is het.


Ik geloof in wonderen!


Het is niet geoorloofd het leven in eigen hand te nemen.


Hoe kunnen wij voor de dood zijn van de ongeboren mens als wijzelf wel geboren mochten worden. Zelfs de de mens met de minste kans op levensvatbaarheid heeft het recht om geboren te mogen worden. Voor ieder mens geldt dit recht zonder onderscheid des persoons. Het getuigt van bloed aan de handen en verkettering van het menselijk leven van degenen die over vogelvrijverklaring van de ongeboren mens beslissen.


Wij mogen nooit een zwangerschap afbreken. Want dit is moord en wij mogen niet het heft in eigen handen nemen. God regeert en bestuurd alle dingen. Tegelijk besef ik wel dat dit heel moeilijk is voor de moeder.


Ieder vrouw die dit doet krijgt later er mee te maken als je ga begrijpen wat je hebt laten doen.
Zelf heb ik een after morning pil ooit ingenomen, en ben in vreselijke nood terecht gekomen, een schuldgevoel wat heb ik gedaan?
Ik weet dat God mij vergeven heeft in Christus.
En daar bij komt dat God bij machte is om veel meer te doen dan wij bidden of begeren.
Ik heb meegemaakt dat een christen vrouw inderdaad dit heeft meegemaakt.
Dat ze te horen kreeg dat Haar kindje dood zou gaan bij de geboorte of daarna.
We hebben om haar heen gestaan en hoopte dat het zou leven , nee het is opgenomen in vaders huis.
De ouders hebben een moeilijke tijd mee gemaakt. maar ze wisten we hebben het niet zelf laten doden.
Ze hebben later een lief dochtertje gekregen en de vreugde was geweldig.
Het aan God overgeven, maar er moet veel hulp en gebed om hen heen staan.
Dit is mijn mening, ik zou nooit meer aan het leven kunnen komen, alleen aan de Here opdragen en geduld hebben. dan weet je dat je alles voor je kind gedaan hebt.
Geen veroordeling van mijn kant maar als bemoediging ook dit kindje is in Vaders hand vanaf het allereerste begin.
Van harte zegen


De stelling klopt niet. Geen arts, noch ouder weet of het kindje direct na de geboorte zal sterven. Dat is alleen bij God bekend. Hoe kort of lang een kindje zal leven … die tijd is Gods kostbare tijd!! Hij bepaalt het tijdstip van overlijden. Hij zal ouders en andere familieleden kracht geven om dit lijden te dragen. We leven in een zondige wereld, maar dat blijft niet zo! Zie Jesaja 65:17-25, met name vers 20. God geeft ook kracht door gebed van gemeenteleden die biddend om zwangere ouders heen mogen en moeten staan. Ook de verwerking van de vroegtijdige dood van een kindje zal veel beter gaan, als er sprake was van een natuurlijke dood, afgezien van de effecten van medicijnen die een onnatuurlijke bevalling moeten opwekken. Helaas is het niet meer vanzelfsprekend onder christenen dat een abortus provocatus alleen is toegestaan, als het leven van de moeder in gevaar is. Mensen nemen hun gevoel, emoties en adviezen van artsen als kompas i.p.v. Gods Woord. Essentieel in deze verwarrende, moeilijke en verdrietige kwesties zijn voorgangers die pastoraal deskundig zijn EN die (durven) vasthouden aan het gezag van de Bijbel. Voorgangers kunnen daarbij ook doorverwijzen naar pro life organisaties die actuele kennis in huis hebben. Helaas zijn er ook voorgangers die het laten afweten, terwijl deze kwesties steeds actueler worden.


Hoe zeker weet je dat je kindje zal sterven. Zou je ooit met jezelf in het reine kunnen komen als je de keuze maakt om de zwangerschap af te breken? Laat de keus aan God over. Hij alleen weet of- en wanneer je kindje zal sterven.


Ook bij een ongeboren kind mag het leven niet beëindigd worden. Hoe vaak komt het ook voor dat er gezegd wordt dat een gehandicapt kind verwacht wordt en bij de geboorte blijkt dat het gezond is.


Als je weet dat een kindje direct na de geboorte zal sterven mag je volgens de wet een zwangerschap afbreken. Dit is juist. Echter als je dat doet kan je elk jaar steeds weer hiermee geconfronteerd worden dat je zelf het leven van je kindje hebt genomen. Als je de zwangerschap daarentegen hebt uitgedragen en het kindje overlijdt na de geboorte dan kan je a) afscheid nemen van je kindje en b) geen schuldgevoel dat je zelf het leven van je kindje beëindigd hebt. Maar je hebt alles voor je kindje gedaan. Geen makkelijke weg maar voor de verwerking kan dit veel beter zijn. Ook voor eventuele broertjes of zusjes. Ook zij kunnen afscheid nemen, misschien nog even vasthouden. Samen houden van en verdriet delen.


God heeft ons geboorte – en stervensuur bepaald en wij mogen als mensen daar niet op vooruitlopen of in willen grijpen.


Ik ben het oneens met het afbreken van de zwangerschap als het kindje na de geboorte direct zal sterven:
Het ongeboren kind voelt pijn. Een wetenschapper in de Verenigd Staten heeft gezegd dat ongeboren baby’s pijn voelen vanaf 8 weken. Als u de abortusmethodiek bestudeert, zult u zien dat ongeboren kinderen wel pijn voelen.
Als een regel gecompromitteerd is, is de deur open gedaan voor meer voorstellen in de toekomst. Misschien leidt het tot het afbreken van zwangerschappen van baby’s met verschillende onvolmaaktheden.
Men beeindigt actief een leven. Alleen God heeft dat recht.
Misschien overlijdt het kind niet meteen. Ik heb twee video’s gezien op YouTube die verhalen vertellen over ongeboren kinderen die na de geboorte zouden sterven. Beide gezinnen hebben besloten om de zwangerschap niet af te breken. Deze gezinnen hebben kostbare uren gehad met hun kinderen voordat die overleden.
Het is niet altijd eenvoudig om de levensvatbaartheid van een ongeboren kind juist in te schatten. Factoren kunnen complex zijn. Er zijn voorbeelden van ‘medische wondertjes’. De prognose was dat het kind zou sterven. Abortus werd aangedragen, maar niet uitgevoerd. Tot verbazing van de medicus is het kind niet gestorven!


Van ieder mens staat vast dat hij of zij eens zal sterven. Het niet aan mensen om te beslissen wanneer dat gebeurt. Bovendien bleken al heel wat van dit soort kinderen bij de geboorte toch kerngezond te zijn.


Liever dan eens of oneens zou ik spreken over wanneer je het meeste recht doet aan moeder en kind. Ik ben ervan overtuigd dat het voor beiden zeer waardevol is om, ook als een kindje niet levensvatbaar zal zijn de zwangerschap uit te dragen. Mede door mijn ervaringen in mijn werk op een verloskunde afdeling. De pijn, schuldgevoelens en twijfel die zo vaak ontstaan na het actief afbreken van een zwangerschap, tegenover de pijn en het verdriet met daarnaast de tijd om afscheid te nemen, je kindje te koesteren zolang je gegeven wordt. Tot het moment dat God het opneemt in Zijn eeuwige armen. Dat gun ik alle vrouwen die met deze enorm moeilijke situaties te maken hebben.


Doe ook mee met de stelling en laat uw reactie achter.

Reacties op onze vorige stelling: ‘Als christen mag je denken: voor mij hoeft het leven niet meer’


Als het leven om wat voor reden moeilijk voor je is mag je dat best uitspreken naar God en het bij Hem neerleggen, en het samen met Hem dragen. Maar gewoon zonder meer zeggen dat het leven niet meer hoeft, ik geloof dat wij als christenen dat niet mogen zeggen, dat is erg ondankbaar naar God toe, Hij heeft jou gemaakt en heeft een doel met je leven, jij kunt niet bepalen dat jouw leven klaar is, dat kan God alleen! Hij overziet het geheel, wij slechts een stukje. Jij kunt denken dat jouw leven klaar is terwijl je misschien nog een klein stukje moet en dan je leven weer beter is, dan zou je dat dus missen. Ik ben blij dat God over leven en dood gaat en ik me daar niet mee bezig hoef te houden. God is overal bij en als je álles met Hem doet en aanpakt, vol vertrouwen en geloof, zal je nooit hoeven en willen zeggen ‘voor mij hoeft het leven niet meer’ Laat God God zijn in je leven!


Ik denk elke dag van mij hoeft het niet meer. Waarom zou dat niet mogen?


Ik maak nu bij mijn vader in de terminale laatste dagen mee hoe zwaar het leven kan zijn…. Daardoor kan ik zeker invoelen dat je denkt dat “het genoeg is”.
Dit wil niet zeggen dat ik daardoor gelijk voor een zelfgekozen levenseinde ben, maar wil deze gevoelens wel bespreekbaar houden! Het is al moeilijk genoeg om als gezin te beslissen wat wel en wat niet aan zorg gegeven wordt. Wij zijn blij met de levenswensverklaring vanuit de NPV, maar ook steun vanuit de christelijke thuiszorg en de kerkelijke gemeente. Voor de directe zorg, maar ook voor het bespreken van deze moeilijke vraag.


Als christen moet je ook een moeilijk stuk van je leven het leven bewust accepteren. Zo lang je mag leven, hoe moeilijk; eenzaam; machteloos ook, heb je een taak in het leven. Bidden voor anderen is ook een taak. Je mag wel verlangen om opgenomen te worden en verlost van de zonden en de gevolgen van de zonden zoals geestelijk en lichamelijk lijden.


Natuurlijk mag je het denken. Je mag alles DENKEN.
Doen, is een ander verhaal.


Ik geloof dat het heel menselijk is om zo te denken. Het lichaam is opeengeven moment op. Het heeft dan weinig zin om zo veel mogelijk tijd eraan te plakken met medische apparatuur. Het is dan beter dat het lichaam op een natuurlijke wijze sterft. Daarnaast mag een christen toch ook een sterk verlangen hebben van het leven na dit leven. Deze plek is niet onze eindbestemming!


Wij mensen hebben ALLES te leen, dus ook ons leven en ons lichaam.Wij hebben als mensen in alle opzichten DE HEERE GOD op de tweede of verdere plaats gezet.
Onze tijden zijn in GODS HAND.Ik ben aan het leren om MIJN VADER IN DE HEMEL totaal te vertrouwen.ZIJN NAAM IS JHWH.IK BEN.Deze NAAM IS ALLESOMVATTEND.AMEN.


De stelling op zich is al gewaagd! Misschien had er beter kunnen staan ‘Als christen mag je (niet) denken’ etc. . Persoonlijk zou de genoemde stelling niet eens bij me opkomen en áls die gedachte- het is maar een gedachte- bij me opkwam, zou ik er niet aan toegeven. Iets heel anders is natuurlijk als een andere, bijna soortgelijke gedachte bij me opkwam, maar dan ‘als christen zou ik kunnen denken’ etc. Helaas is het zó dat we ongemerkt aangestoken kunnen worden door de geest van deze tijd. Dat merk ik hier in onze seniorenwoongroep, waar men voor een groot deel een voorstander is van euthanasie, de zelfmoordpil en abortus.


Zelf ben ik suïcidaal, dit komt door een niet aangeboren hersenletsel. Dagelijks heb ik er hinder van. Toch heeft de almachtige God mij tot nog toe beschermd voor de gevolgen van de daad. wie ongeroepen voor Zijn heilig aangezicht verschijnt zal zijn oordeel ontvangen. God geeft het leven en Hij neemt het leven. Tegen diegene die met deze afschuwelijke gevoelens loopt, zeg ik: zoek hulp en vraag om gebed.


Het leven is door God gegeven, dus wij mogen niet over het einde ervan beschikken. Toch kan ik mij soms voorstellen dat mensen wel kiezen voor een bepaalde vorm van euthanasie. Bij ondraaglijk lijden waarbij geen medicatie meer helpt, er geen verbetering meer mogelijk is, mag wat mij betreft er een vorm van euthanasie aangewend worden.


Eenzaamheid is het grote probleem ,maar je mag de hulp van onze Here aanroepen om het aan te kunnen.


Ik geloof,dat God precies weet,wanneer ik moet sterven. Als ik pijn ga lijden,bid ik om stervensgenade.

Copyright 2021 Weegschaal

Wij gebruiken cookies. Dit doen we om onze site persoonlijker, gebruiksvriendelijker te maken en gepersonaliseerde aanbiedingen te tonen, onder andere door analyse van uw bezoekersgedrag. Zo kunnen we u ook buiten deze website relevante aanbiedingen doen. Wanneer u op 'Ok, sluiten' klikt, accepteert u onze cookies. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookie-voorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren